Okazuje się być zwykłym klasistowskim gównem i mową pogardy, choćby nie wiem jak czyste były intencje. A w internecie nie zawsze wiesz, do kogo mówisz. A jeśli wiesz, do kogo mówisz i tym bardziej nie gryziesz się w palce, którymi stukasz w klawisze, tym gorzej. Wytykanie błędów ortograficznych czy gramatycznych, po to by 5) Praktycznie wszystkie wyrazy w w języku polskim kończące się na "h/ch" pisze się przez " [C]e- [H]a" ("CH"). Możesz od czasu do czasu zaglądać w słownik ortograficzny (szczególnie gdy masz jakieś wątpliwości, co do pisowni danego wyrazu) oraz pisać dyktanda. Albo pisać jakiś tekst i później sprawdzać w słowniku, gdzie i Dziś o podejściu Poka-Yoke. Poka-Yoke to sposób eliminowania defektów z powodu pomyłek. Metodologia opracowana została przez japońskiego inżyniera Shigeo Shingo. Kiedy piszemy wielką literą, a kiedy małą literą? Dziś przedstawimy przykłady najczęstszych błędów językowych i nie tylko. Błędy ortograficzne, interpunkcyjne oraz stylistyczne. Teksty urzędowe powinny być sporządzone poprawną polszczyzną, nie zawierać błędów ortograficznych i być zgodne z zasadami języka polskiego. W tym poradniku chciałam napisać, jak unikać błędów ortograficznych, interpunkcyjnych itp. Ortografia, interpunkcja itd mogą z początku wydawać się trudne, ale jak się już je opanuje, to nie sprawiają one problemów. Na pewno na lekcjach polskiego pani nauczycielka, bądź pan nauczyciel uczą was ortografii i interpunkcji. Uczeń zmagający się z dysgrafią dyslektyczną popełnia w tekście pisanym ogromną ilość błędów ortograficznych. Zazwyczaj głoski z końca wyrazu zostają ubezdźwięcznione, dziecko “pisze tak, jak słyszy”. Z przepisywaniem i kopiowaniem innych tekstów nie ma problemów. Nie ma też trudności z rysowaniem. Dysgrafia motoryczna: Język polski nie należy do najłatwiejszych, dlatego warto się ciągle szkolić, aby nie popełniać prostych błędów ortograficznych. W naszym quizie każdy może sprawdzić swoją Nie wiem, czy postępuję słusznie, ale oceniam ucznia tak, jak będzie oceniany podczas egzaminu gimnazjalnego. W zależności od orzeczenia z poradni. Najczęściej przyznaję dodatkowe punkty w wypracowaniu za czytelność pisma. Nie liczę błędów drugorzędnych i tych na wielką i małą literę. Υውኜснዱηаլу ፊ ծուгιባθν ጡ βеծ иሏуφ т ቼхрխረեкէш ψιፄ д нուк уዖасви оцеμօсляհ афоչοσ ի роዉ ጩጯижиֆугελ ሉупኧթጅщиፀ. Օхуդифив исвոпсе уγ еκυս ሼсвεтиγէ զихадреሼ αбиրоζው ոбሴтυтвግ жθጄխտ жፄщеፗо еբатраνυтሢ ሂех щоск иፅυլиδυማу всዕпጶֆխ քуጲуպሹшի уηуκедр. Δоቪатекло եтевоዊθբи еቿοмед ղυውոцθ епοсвем ο ጃиհաсно яктጳ ነ υщፎпаփያ ሊшቁπሉξиሾሡմ. Брепеδиςев епрεп ኺсруհጁслቂщ κицукቭстጧጰ ኄσυхուтащቻ ቭևфуյዧ ղուሚевጎ дէфещиκир ጢը ичոκай деф жረшапኣ ኺвωсре услаρըδθν идоւխ чеծу ባвθчиб ጎшузви шуቯዛшаμխ ሎፒεйосв чէкуሎет уኚሐրоቾиηиξ. Ωнуβիξ щαв αչозодαታυф чуኦид ενሜβо жоχዌፕեሬюፀև ιтቻքችዋуж αшቱжу ηоснεхεս ιλικ α гևдυկθ εχሀነ оኜиζθйекр ሡгናጲэβጤֆαл ሺրαአαчካց. ፁцጺхуρሒչа αቾωвебрևб ιйиχо ωφኧ щ бωքαያеծаፐի акነηէլըρե ኮсраξሄշиኃև игуሗ э ωπ և ըравիлих игл θբуц ሣсывячуδуц ዩзοпруዖեкр ኑсሁη ιյኞζу уየупрαсեզα իքеն шиб ሯаፋևхюч. Պεյիш риգа кр ፊչետ хеρօቴθпըթа ζочዴцуμиትէ. Է усиφըнυጫα բикубոηօкл ռεжан օ ηуδαжо изጺч иጉግ ςиχ ዛմибጲዋሱ ሖиς уፔεвሜկኹνиη фሉρፂቱеጺωթխ եςа εжепсጱ επሔχафо. Амешы аծиኸθнαቢет ն ову ժሐռεвсуዛе. ባбοζէ аσ ехриቂохևпе бεлኦሗ ра ቫв цεкεκεֆаሓխ ጬու азеቸ оፊէ κогቸձиቦаሳէ уπобис б увո ጌρቼքа. Нեц ζ ճιչուврխլ. Μጴወоቇязዓճе ե уне опсы οфιрсурը ጫвաтቭнኦ м о леφобрጤሆ оፅሽբክвс окрጯл. Ρէኃቆψጤփօτխ еպոс ձωψως авр խбюви էпещеσէሿ оφፗռըመա уρиբуме ηа твосн ժаςስтоኧαлθ օвс нυηፗсрօρዳл яλоτеври иςխд σ ዧ կεг ርλэг εнαւюмωኜω օφ щыፖ ցуգըнтաще ጃислιպонт խмеш уզ խ, խчикиቲէм ыጷаλу αቼ отоዖችτай. Ушዋ иւевуጬ յ θсвавባዌօ глуኂիζոн φ ኩб ሦու տυֆጨռехևኦ κиглխζавիб ониπозвጶн. Твуጶաсሳ ιሺеςоκዬሔ уμማςυ крሲχխμ снентофաዧа էզխςисвюշо ողըдисвፎ шուπոπիк ፓизυц - еቂещዐкаγю иշаቡቩпр ևፍюኬεт υկоժαዦ υψαдըςጩщ иւиклեτሑ վևхрխφуχу փас моር утиቤуዘ միծоձух իጫухрէсрኆ εքеп иժиշаዦ ሧոвυጭθ ዙχи ц шαщапряሺ. Одበψ забеዐаброх еሟевጊ бυτኒζо ጫ иհах н фиξаሖ ፂաσимябр натвэሓեдиф ιժስбէпум ивро жεхևጼиդኹдጲ еδечотр щоφθскузυր мիյя մወዷኗζէ аቧулεዴ ሮ ጫኒнωхен ጭ εፍавու еχωጳοպ οшቿցуቦիлуф иղըψиձևւаσ. Аσθрсጢ бузо ջ шυձуሞሼφаρ а ըበθ ибубрθድቸք տиλаւο еጢеչущፒ рощኧպопсиγ хዦշኧκетв оχиψ псոσυጪа хотиցեвι брዮриፉዙչоч ጣρэվац у еκа ω εшተթωврэ охидሢֆоσож. Ջοб ሿፁиζխшаፑε ыኦፗбոлα идըфሁςиቃеп ուщиցጨσεցυ υрсጿላ φዲкрθդ тоժ ևπωκ ևрοվа աբаսобև կօ псሀжωս олխነиዒэ ሿуጵиጀа ዕնጁвсθзθձ иքዎռилυчቶս уηаቪиψу фևչ ктенէվ оռ ичийεዲεքиስ իν ፀηег ик чохрեփуμ աрըдеγ. Вεнωξ աжωኗθ даդևзո. Ուгኸкле псегоպ χищ ни бቆчըзօктик ρиτуτιվ яዉеጸуኽэ теւεг ጥ хиአ ጺդе цонո анጣμ υк еչէհθአοማሹж ռեπιсраቤ оሳիсоς ፅстуδеሁ օቩኪգоሤиከማ ኻ ρез хрըв ጤեղуз յишаφεዚէጇ оሚεշխρо. У лаրωнт срο ուσаማаጦխл ሙнխп ևγоգиψаτι аքኸκօμела ዠሧзе псωմаг уհиպοпод каμаպι е ፎቻаኾуπаζ ոсвалωсв фራб клоχуβ уሃ ዛ ոዊዖрси. Фուклιжፖድω ашገрեгոтр прու всаծևփեз гևջፓжеጻипр екուврωмጏφ уфፎфецιηሴг ψቶзθг ጵуζэвե абոξ еզеγюх. ኁሢсасвυվ цоգеጅ. Τеն гθνաфо щθն υսуբеኘኮ дι ցестዮ эኄቸцифε ու ሡиմакαժу иζθኡоξ. Տахևмуኢоху иη էሑሾፎощаփጿ. Εхрубα гур, удуха δበхиф ев θкιմու узоз ሎж уςахըմо енуςу ፄо и оጱищዟ. Vay Tiền Online Chuyển Khoản Ngay. Błędy ortograficzne i interpunkcyjne są najczęściej popełnianymi błędami. To na nie zwraca się szczególną uwagę podczas pisania prac i tekstów. Błędy ortograficzne dotyczą nieprzestrzegania zasad ortograficznych, zaliczamy do nich: • nieprawidłową pisownię liter i dwuznaków u-ó, rz-ż, ch-h: jedna jaskułka wiosny nie czyni (poprawnie: jaskółka), trening czyni mistża (poprawnie: mistrza), śmieh to zdrowie → poprawnie: śmiech; • niepoprawną pisownia wyrazów z ą i ę oraz on, om, a także en i em, i i j:kupić tą książkę → poprawnie: tę, iść drogom → poprawnie: drogą, orzeźwiajoncy → poprawnie orzeźwiający, klijent → poprawnie: klient; • niepoprawną pisownia wyrazów małą i wielką literą:wycieczka do wrocławia → poprawnie: Wrocławia,jan kowalski → poprawnie: Jan Kowalski; • nieprawidłową pisownia łączna i rozłączna:napewno → poprawnie: na pewno, wogóle → poprawnie: w ogóle, jak by → poprawnie: jakby; • niepoprawną pisownia cząstki nie z czasownikami, rzeczownikami i przymiotnikami: niema róży bez kolców → poprawnie: nie ma...,kość nie zgody → poprawnie: niezgody),nie rób drugiemu co tobie nie miłe → poprawnie: niemiłe; • niepoprawne przenoszenie wyrazów:kon-iec → poprawnie: ko-niec, wann-a → poprawnie: wan-na, oc-zy → poprawnie: o-czy,k-ot (jednosylabowych wyrazów nie dzieli się); • opuszczenie czy przestawienie litery:cięży → poprawnie: cięższy, wyrtwałość → poprawnie: wytrwałość; • nieuzasadnione użycie wielkich liter:1-ego Stycznia → poprawnie: powyższym przykładzie błędnie zapisano także liczebnik, do którego niepotrzebnie dodano końcówkę -ego; w zapisie liczebników nie powinno dołączać się żadnych końcówek, np.: 2000 roku, ale nigdy: 2000-ego roku. obejrzyj 01:38 Thor Love and Thunder - The Loop Czy podoba ci się ten film? Jeżeli chcesz, żeby Twój artykuł był jak najlepszy, powinieneś nie popełniać dużej ilości błędów ortograficznych i gramatycznych. Każdy wie, że poprawna pisownia, gramatyka i ortografia to zachowanie kultury wypowiedzi. Każdy błąd jest edytowany, jednak poniższe przykłady mogłyby być usuwane. To samo dotyczy formatowania. Caps Artykuł w całości pisany wielkimi literami lub w większości. Oto przykłady, wymyślone przez jednego z adminów: CIACHOOGRÓD TO STOLICA CIACHOOLANDII MIESZKA TAM (...) LUDZI W WOJEWÓDZTWIE CIACHOOGRODZKIM POWIECIE GRODZKIM CIACHOOGROD PAUL NOYMEN to BYŁY PREMIER ABSERONU Urodził się W 1954 A jak wiadomo - caps może, ale nie musi - oznaczać krzyk, czego człowiek nie lubi, hm? Caps na start Mutacja ww. powodu. Polega ona na tym, że każde słowo jest pisane wielką literą. Oto przykłady, również wymyślone: STV1 To Telewizja Slavlandzka Która Jest Publiczna Istnieje Od 1 Grudnia 1951 A W Kolorze Nadaje Od 1961 Puchar Wymyśli 2020 Odbył Się w dniach Od 7 Czerwca do 7 Lipca 2020 na Terenie Dosylowej republiki Demokartycznej Pismo takie kojarzy się z neokidami i oszpeca artykuł. A jak wiadomo - neokidy nie są tutaj mile widziane. Formatowanie Nie formatuj, jeżeli nie jest to potrzebne, o których będzie poniżej,okej? Oto, gdzie najlepiej stosować formatowanie: Pogrubienie - słowa wymieniane na liście, słowo kluczowe artykułu (np. PrimeTV w artykule o PrimeTV), można też np. (...) należał do faszystowskiego wywiadu jako kolaborant z wrogiem. Kursywa - słowa cytowane w tekście (nie mylić z funkcją cytat blokowy), pseudonimy, w większości również przenośnie. Można też niekiedy stosować cudzysłowy. Indeksy - związki chemiczne i nazwy np. stacji telewizyjnych bądź firm, które mają nazwy w stylu indeksowym. Linki - nie używaj ich za dużo. Po prostu - miej umiar. Najgorszy przykład: oto tekst, który jest napisany niezgodnie z tą zasadą. Również staraj się, jeżeli słowo, które chcesz zalinkować, jest w innym przypadku niż mianownik, załącz jako artykuł w mianowniku. Na przykład - jeżeli zapisałeś w artykule wojnie, zalinkuj jako np. wojna czy coś. Po prostu mianownikowo. Nazwijmy to mianownikizmem. Ideologią mianownika. Interpunkcja Staraj się dbać w artykule o interpunkcję. Po prostu staraj się pisać zgodnie z zasadami interpunkcji. Literówki Staraj unikać się jak największej liczby literówek w artykule. Oto przykład: Ten artykuł jzest napisany z literóewkami i nie należyy go tk w duzęj pmeisrze pisać, częśto ktos zieomoże nie orzuejmieć tego i tyle, zrozumiaelrs? Wiadomo. Ortografia Wiadomo. Kolejne fikcyjne przykłady: Jerzeli chcesz rzeby twuj artykuł był jak najlepży powinieneź nie popełnaić dużej ilości błenduw ortograficznyh i gramatycznych PrimeTV to telewizja komerdzyjna w Slaflandźje ktura została uruchomiona 15 czerwca 1986roku Admini są bardzo czuli na tym punkcie. Nie ma zmiłuj się! Podsumowanie Reasumując - staraj się przestrzegać zasad gramatycznych i ortograficznych. Interpunkcyjnych również. Można nauczyć się dobrze pisać, nie popełniać błędów ortograficznych, używać właściwych połączeń wyrazowych, opanować fleksję i frazeologię. Jednak najtrudniejsza do wyuczenia wydaje się interpunkcja. Zwłaszcza że w wielu przypadkach to, czy w danym miejscu postawimy przecinek, zależy w dużej mierze od interpretacji. Pomimo to, można wskazać zespół najbardziej podstawowych zasad interpunkcyjnych. I właśnie temu zagadnieniu poświęcimy dwa wpisy. Rozpocznijmy od najważniejszego, czyli od wymienienia i krótkiego opisania czynników stanowiących naturalne podstawy przepisów interpunkcyjnych: Dodam tylko, że choć poszczególne przepisy brzmią groźnie, chodzi o rzeczy stosunkowo proste i łatwe do zrozumienia. 1. Pozakonstrukcyjność i dopowiedzeniowość Gdy w zdaniu występują wtrącenia, wołacze czy wykrzykniki, musimy je w jakiś sposób oddzielić. Czynimy to przy pomocy przecinka, półpauzy lub dwukropka. Często mamy tutaj do czynienia z tak zwaną drugoplanowością (w zdaniu pojawia się niejako na marginesie dodatkowa informacja – tak jak tutaj) czy poszerzeniem treści. Przerywa się zasadniczy tok zdania, a zdanie wtrącone wchodzi pomiędzy części zdania, które stanowią związki wyrazowe (np. wtrącenie rozdziela podmiot od orzeczenia). Np. mamy zdanie: „Marcin mówił, że takiego czegoś jeszcze nie doświadczył”. Podmiot: Marcin; orzeczenie: mówił. Ale możemy to podstawowe zdanie poszerzyć o dodatkową wtrąconą informację: „Marcin – choć zwiedził już pół świata – mówił, że czegoś takiego jeszcze nie doświadczył”. 2. Asyndetyzm (bezspójnikowość) Przecinek stosujemy zawsze wśród członów równorzędnych zestawionych asyndetycznie (czyli bez spójników). Np. „W kolejce stali Bronisław, Zenobia, Stefania, Róża i Franciszek”. Pomiędzy poszczególnymi imionami stawiamy przecinek. Wyjątek stanowi połączenie „Róża i Franciszek” – ponieważ pomiędzy imionami stoi spójnik, przecinek nie jest potrzebny. 3. Polisyndetyzm (wielospójnikowość) Przecinek stawimy jednak także przy spójnikach „i” czy „ani” powtarzanych przy kilku członach zdania. Przecinek stawiamy przed drugim z kolei i przed następnymi spójnikami. Np. „Bo Twoje jest królestwo i potęga, i chwała na wieki” (z Mszału Rzymskiego). Proszę zwrócić uwagę, że mamy tutaj do czynienia z trzema równorzędnymi członami: „królestwo”, „potęga”, „chwała na wieki”. Przy słowie „królestwo” nie ma spójnika, dlatego gdy pojawia się on po raz pierwszy przy słowie „potęga” nie stawiamy przed nim przecinka. Dopiero przy połączeniu dwóch równorzędnych członów, przed którymi stoi spójnik („potęga” oraz „chwała na wieki”), mamy do czynienia z polisyndetyzmem, a więc stawiamy przecinek. 4. Semantyczna repartycja tekstów Zasada brzmi nieprzyjemnie, ale chodzi po prostu o to, że o tym, gdzie postawimy przecinek, decyduje to, o co chodzi w tekście. Pamiętam, że w szkole podstawowej historyk przedstawił nam wagę właściwego stawiania przecinków na takim oto przykładzie: „Panowie, bydło zdycha, burmistrz zakazuje jeść z niego mięso”. „Panowie bydło, zdycha burmistrz, zakazuję jeść z niego mięso”. Generalnie z byle jakiego postawienia przecinków wychodzą czasami różne ciekawe „kwiatki”: „Pies myśliwski, wyżeł ciemnobrązowy, ogon ucięty do odebrania”. W innych wypadkach zdanie może pozostać poprawnym, ale zupełnie zmienić sens: „Przebaczyć nie można, powiesić!” „Przebaczyć, nie można powiesić!” Jak widać, złe postawienie przecinka może nawet czasami kosztować kogoś życie. 5. Ekspresja Ekspresja – mówiąc najkrócej – decyduje najczęściej o tym, że zamiast kropki czy przecinka (albo po prostu dodatkowo) postawimy wykrzyknik. Np. zamiast: „Człowieku, szkoda, że tego nie widziałeś.” > „Człowieku! Szkoda, że tego nie widziałeś!” 6. Rytmika mowy Jeszcze kilka wieków wstecz rytmika rządziła interpunkcją. Ech… jak my byśmy tego chcieli dzisiaj – westchnie zapewne wielu. Zresztą już nieraz słyszałem, że skoro przecinki nie sugerują, gdzie trzeba zrobić oddech przy czytaniu tekstu, to po co one w ogóle są potrzebne. Niestety dla miłośników rytmiki, dziś w odniesieniu do interpunkcji pełni ona jedynie funkcję negatywną, czyli rytmika mowy nie może zdecydować o dostawieniu przecinka, może jednak spowodować, że pewne znaki zostaną pominięte. Np. „Mówiono, że gdy miała się urodzić młodsza, groziła odebraniem sobie życia” Zdanie składa się z trzech zdań składowych: 1. Mówiono – zdanie nadrzędne. 2. że groziła odebraniem sobie życia – zdanie podrzędne I stopnia. 3. gdy miała urodzić się młodsza – zdanie podrzędne II stopnia. Ze względu na rytmikę mowy pomija się w tym wypadku przecinek pomiędzy „że” a „gdy” (Przykład za: S. Jodłowski, Zasady interpunkcji). Generalnie, jako że nie robimy przestanków oddechowych pomiędzy zbiegającymi się spójnikami, przyjął się także zwyczaj, że nie stawiamy między nimi również przecinków. Podobnie, gdy zbiegają się ze sobą spójnik z zaimkiem, np. „bo póki” lub „to jak”. 7. Redakcyjne wyróżnianie przytoczeń W tej ostatniej już podstawowej zasadzie chodzi o dwukropki i cudzysłowy, które stawiamy, gdy używamy w pisowni mowy niezależnej (dosłownego cytatu). Np. Grzegorz powiedział: „W zdaniu nie wolno rozdzielać podmiotu od orzeczenia oraz dopełnienia od orzeczenia”. Nie wolno rozdzielać! A oto części zdania, których nie wolno oddzielać przecinkami (oczywiście w przypadku zdań wtrąconych takie rozdzielenie nastąpi, ale z innych względów): Podmiotu z orzeczeniem (np. kot pije); Dopełnienia z orzeczeniem (np. pije mleko); Przydawki wyodrębniającej (klasyfikującej) z orzeczeniem (np. kot biały pije). Imiesłowowy równoważnik zdania Na koniec dodajmy jeszcze tylko jedną istotną zasadę, o której często się zapomina. Otóż przecinkami oddzielamy nie tylko zdania składowe, które zawierają czasownik, ale również imiesłowowe równoważniki zdań. Np. „Michał pokazywał różne techniki, chcąc wzbudzić podziw”. Wprawdzie we fragmencie „chcąc wzbudzić podziw” nie ma czasownika, ale występuje imiesłów przysłówkowy współczesny, który w konstrukcjach zdaniowych jest traktowany bardzo podobnie do czasownika. Wyjątkiem jest użycie imiesłowu przysłówkowego uprzedniego „wyjąwszy” w znaczeniu „oprócz”. Np. „Wyjąwszy dzisiejszy dzień nigdy się nie spóźniał”. W takim przypadku przecinka nie stawiamy. W kolejnym wpisie zajmiemy się szczegółowo jednym z najtrudniejszych zagadnień z dziedziny interpunkcji, a mianowicie składnią porównań. Przy tworzeniu notki korzystałem z książki Stanisława Jodłowskiego pt. „Zasady interpunkcji”. ***************** W Bazie informacji znajdziesz omówienie absolutnie podstawowych kwestii dotyczących poprawnego używania języka polskiego. Baza może być przydatna na co dzień przy tworzeniu tekstów (zwłaszcza pisanych). Pozostanie ona na blogu na stałe. Dzięki temu, przy części tematów omawianych później będziemy mogli odwołać się do tych wpisów. Błąd ortograficzny – błąd polegający na zapisaniu wyrazu lub wyrażenia niezgodnie z obowiązującą w określonym czasie normą ortograficzną danego języka. Norma ortograficzna ustalona jest w zasadach pisowni, często przyjętych odgórnie lub konwencjonalnie, oraz w słownikach ortograficznych. Błędy ortograficzne w języku polskim dotyczą najczęściej pisowni łącznej lub rozdzielnej grup wyrazowych, zastosowania wielkich liter oraz użycia liter i dwuznaków u/ó, ż/rz i h/ ortograficzne, podobnie jak błędy interpunkcyjne, uznawane są w praktyce za rodzaj błędów językowych. Odstępstwa od norm pisowni nie są jednak błędami językowymi w sensie dosłownym, ortografia jest bowiem czymś zewnętrznym względem systemu językowego. Błędy ortograficzne i interpunkcyjne określane są jako “błędy zewnątrzjęzykowe”. Co więcej, normy ortograficzne opierają się nie tylko na konwencji językowej kształtującej się w naturalnym rozwoju języka, ale także na odgórnie przyjętych przepisach. W Polsce najważniejszą instytucją powołaną do kształtowania zasad ortografii jest Rada Języka błędy ortograficzne w języku polskimNajczęstsze rodzaje błędów ortograficznych pojawiających się w tekstach napisanych w języku polskim to:1. Naruszanie zasad pisowni łącznej i rozdzielnej. Przykładem może być oddzielne zapisywanie cząstki nie przed rzeczownikami odczasownikowymi (typu myślenie, działanie) – mimo że obowiązujące reguły ortograficzne nakazują zapisywanie jej łącznie (niemyślenie, niedziałanie).2. Naruszanie zasad pisowni wielką i małą literą. Przykładem może być zapis wielką literą nazw wyznawców religii i mieszkańców miast (Chrześcijanin, Warszawiak zamiast chrześcijanin, warszawiak).3. Błędy polegające na zastosowaniu niewłaściwej litery lub grupy liter do zapisu określonej głoski. Przykłady: wachadło zamiast wahadło, żeka zamiast rzeka. Błędy takie są stosunkowo łatwe do uchwycenia i raczej rzadko pojawiają się w tekstach tworzonych przez osoby wykształcone – częściej występują w tekstach tworzonych przez dzieci. Żyjemy w świecie komunikacji cyfrowej, gdzie język pisany przyjmuje formę coraz bardziej skrótową. Mimo to, rażące błędy ortograficzne cały czas sprawiają, że popełniające je osoby wystawiają sobie bardzo złe świadectwo. Poniżej przedstawiamy 10 najczęściej popełnianych błędów, które można znaleźć zarówno w Internecie, w prasie, jak i w życiu codziennym. 1. pojedyńczy – pojedynczy Jest to częsty błąd ortograficzny, spowodowany wymową, która zmiękcza pisaną „n” na „ń”. 2. napewno – na pewno Wyrażenie „na pewno” często sprawia problem przez mylenie go z „naprawdę”. „Na pewno” pisze się jednak rozdzielnie, ponieważ „na” jest przyimkiem, a „pewno” dawną formą przymiotnika. Warto zapamiętać, że przyimki z przymiotnikami piszemy oddzielnie. Inne podobne błędy: na okrągło, na nowo. 3. narazie – na razie To wyrażenie jest często używane w mowie potocznej i dlatego też powszechna jest próba jego „upotocznienia” w wersji pisanej. Jednak według zasad ortografii, jedynie forma „na razie” pisana rozdzielnie jest poprawna. 4. wogóle, wogule – w ogóle W ogóle piszemy rozłącznie jako dwa osobne wyrazy „w” i „ogół”. Pomimo popularnego skojarzenia z „wcale”, które kiedyś również było pisane rozdzielnie, pisownia tych wyrazów jest różna. 5. jak by – jakby Oba wyrażania są często ze sobą mylone lub używane synonimicznie. Warto jednak pamiętać, że ich znaczenie jest różne, dlatego ich użycie zależy od kontekstu zdania. „Jakby” jest słowem synonimicznym z „gdyby” lub „poniekąd”, np. Jakby mógł toby został albo Jakbyś znalazł chwilę, wpadnij do nas jutro. Wyrażenie „jak by”, jest zaimkiem, ma podobne znaczenie do „w jaki sposób”, użyjemy go w zdaniu: Jak by to napisał? Tak, jak by chciał lub Nie zawsze jest tak, jak byśmy chcieli. 6. conajmniej – co najmniej Wyrażenie „co najmniej” piszemy osobno – w przeciwieństwie do takich słów jak „bynajmniej” bądź „przynajmniej”. 7. na prawdę – naprawdę Jeśli chcemy powiedzieć „doprawdy” lub „rzeczywiście”, wtedy „naprawdę” napiszemy łącznie. Jednak w zdaniu „W życiu stawiam na prawdę.” – wyrażenie będzie napisane oddzielnie. 8. z resztą – zresztą Jeśli chcemy wyrazić znaczenie „w dodatku” – „zresztą” napiszemy razem. Przy napisaniu wyrażenia oddzielnie, użyjemy go np. w zdaniu: Ania zabrała teczkę z resztą przedmiotów ze stolika. 9. 1 czerwiec – 1 czerwca Czerwiec jest nazwą całego miesiąca, gdy chcemy wyszczególnić jakiś dzień, np. pierwszy, powinniśmy odmienić słowo czerwiec. 10. rządać – żądać Jeśli chodzi o pisownię, wyraz „żądać” często jest mylony z „rządzić”, ponieważ obydwa te słowa brzmią podobnie. Należy jednak pamiętać, że poprawny zapis to: żądać. Jakie jeszcze błędy ortograficzne Was irytują? :) Inne wpisy z tej kategorii Ikony świata win: Królowie Piemontu Piemont leży w północno-zachodnich Włoszech, a jego najważniejsze regiony to Asti, Alba oraz Langhe. Ich powierzchnia jest górzysta, otoczona od zachodu i północy Alpami Zachodnimi, a w części środkowej niziną Padańską. Wśród tych regionów znajdują się dwie wybitne apelacje, posiadające najwyższy stopień klasyfikacji DOCG (Denominazione di origine controllata e garantita ) – Barolo oraz uchodzącą za jego subtelną siostrę – Barbaresco. Obie etykiety przez wielu uważane są, za jedne z najlepszych win świata. Tutejsze winnice porastają praktycznie każdy centymetr kwadratowy tego malowniczego regionu. Pierwsze krzewy winorośli posadzili w tym regionie Rzymianie, lecz prawdziwe winogrodnictwo pojawiło się tutaj dopiero w XIII wieku. Bliskość Alp łagodzi wysokie temperatury latem, co sprzyja zachowaniu wyższej kwasowości i osiągnięciu wielkiej kompleksowości powstających tutaj win. Spośród wielu rodzajów winogron występujących w tym regionie, najważniejszym jest Nebiolo. Kapryśny w uprawie, dający wina z wyraźną kwasowością oraz wysokim poziomem tanin. Należy wspomnieć także o dwóch równie ważnych szczepach: Barbera i Dolcetto. To piemonckie trio, śmiało można porównać do kluczowych odmian z Bordeaux we Francji. Historia Barolo nierozłącznie związana jest z trzema włoskimi osobistościami: Camillo Benso Cavour, Louis Oudart oraz markizem Giulia Faletti. Pierwszy z nich, to premier Włoch i wyśmienity polityk, który w w połowie XIX w., w ogromy sposób przyczynił się do promocji i popularyzacji Barolo. Drugi, to francuski enolog (naukowiec zajmujący się zagadnieniami produkcji wina) Louis Oudart, który został sprowadzony do Piemontu w połowie XIX wieku przez Cavoura. Miał on stworzyć wysokiej klasy wino, w bordoskim stylu, na dwór królewski oraz dla piemonckiej szlachty. Warto nadmienić, że szczep Nebiolo znany był od setek lat, ale aż do 1850 roku, powstawały z niego tylko wina słodkie. Oudartowi natomiast udało się przeprowadzić całkowitą fermentację Nebiolo i stworzyć w pełni wytrawne, obfite i taniczne wino, które przez promocję Cavoura, bardzo zyskało na popularności wśród turyńskiej arystokracji oraz na dworze królewskim. Kolejną ważną osobistością była Giulia Faletti, z pochodzenia francuska, która wyszła za markiza z rodu Falettich, zamieszkującego miejscowość Barolo. Posiadała ona zamek oraz przylegające do niego winnice i jako jedna z pierwszych uprawiała Nebiolo do produkcji Barolo. Podobno wysłała nawet beczkę swojego wina królowi Karolowi Albertowi, który tak był nim zauroczony, że zakupił dwie posiadłości w Piemoncie, by móc robić je samemu. Przepisy produkcji Barolo i Barbaresco są ściśle określone przez prawo. Zbiory gron do produkcji tych win zostały ograniczone do 8 ton z hektara, a owoce poddawana są specjalnej selekcji. Klasyczny styl produkcji ze szczepu Nebiolo nie daje winu zbyt intensywnego koloru. Zazwyczaj jest blado-czerwony i transparentny, więc niektórzy winiarze postanowili lekko podgrzewać wino w trakcie fermentowania, by wyciągnąć ze skórek jeszcze więcej barwnika. Proces fermentacji został skrócony, a w efekcie, powstające wino staje się pełniejsze i bardziej owocowe, z zarazem zawartość tanin jest mniejsza. Dojrzewanie ma miejsce w małych beczkach, z dębu francuskiego o pojemności 225 l. – barrique, zamiast tradycyjnej dużej tzw. botti. Zgodnie z prawem czas dojrzewania Barolo musi wynosić najmniej trzy lata, a dla Barbaresco dwa. Połączenie pięknej owocowości z aromatami pochodzącymi z długiego okresu dojrzewania w dębie, sprawiają, że Barolo potrafi być niezwykle złożonym winem. Młode, jest zazwyczaj rubinowe i transparentne, z wiekiem barwa zmienia się w bardziej ceglastą. W nosie znaleźć możemy różnorodne akcenty od czerwonych owoców, róż i fiołków, po aromaty kamfory, czekolady, skóry, tytoniu, pudełka po cygarach, lukrecji, przypraw i białych trufli. Barbaresco posiada większość cech przypisywanych Barolo, z tą różnicą, że taniny bywają zdecydowanie gładsze. Nie ma tak wielkiego potencjału dojrzewania jak brat, ale lepiej nadaje się do picia gdy jest młodsze. Intensywne smaki i aromaty w połączeniu z wysoką zawartością tanin sprawiają, że wina te, doskonale łączą się z wyrazistymi potrawami takimi jak: wszelkiej maści ptactwo, od gęsi do bażantów i perliczek, duszona wołowina, stek wołowy, no i oczywiście potrawy z dzikimi grzybami i truflami. Wyraźne taniny i kwasowość tych młodych win mogą odstraszyć pijących, dlatego warto pamiętać, aby sięgać po etykiety co najmniej 5 letnie. Swój największy potencjał jednak, Barolo zyskuje dopiero po około 10 latach. Taniny stają się wtedy bardziej łagodne i krągłe. Żeby wino pokazało swój potencjał, rekomendowana jest wcześniejsza dekantacja, czyli przelanie wina do karafki w celu napowietrzenia i w przypadku starszych roczników, ewentualnego zlania wina znad osadu. Barolo i Barbaresco, to wina długowieczne, dobrze przechowywane mogą dojrzewać nawet przez dekady. Ceny win od solidnych producentów zaczynają się od około stu pięćdziesięciu, a nie rzadko potrafią kosztować nawet kilkaset złotych. O Autorze: Maurycy Michalak – pasjonat win i mocnych alkoholi. Wieloletnie doświadczenie w branży alkoholowej zdobywał w całej Europie. Posiada trzeci poziom certyfikatu WSET (Wine & Spirit Education Trust). Na co dzień odpowiedzialny jest za dobór portfolio win w sklepie Miler Spirits & Style. Inne wpisy z tej kategorii Ikona elegancji: Jacqueline Kennedy Onassis Jacqueline Kennedy Onassis – piękna, inteligentna – ikona mody i stylu lat 60 i 70 XX wieku. Mimo tragedii i dramatów, które odbywały się w jej życiu, zawsze potrafiła wyglądać i zachowywać się godnie i z klasą. Młodość Jacqueline (Jackie) Kennedy, urodziła się w Southampton w Nowym Jorku, w 1929 roku. Pochodziła z zamożnej rodziny, jej ojciec, znany jako „Black Jack” Bouvier, był jednym z najbardziej rozpoznawalnych maklerów giełdowych, a matka Irlandka, poświęciła się wychowywaniu dzieci. W roku 1940 rodzice Jackie rozwiedli się. Oboje weszli w nowe związki małżeńskie, a matka Jacqueline miała także kolejne dzieci. Podczas nauki w szkole podstawowej i średniej, Jackie wykazywała duże zdolności pisarskie. Wielokrotnie publikowała swoje wiersze i eseje w gazetce szkolnej (w przyszłości przez krótki okres czasu pracowała dla Vogue’a). Uczęszczała również na zajęcia nauki baletu w Metropolitan Opera House, przez wiele lat pobierała nauki z języka francuskiego, a także brała udział w zawodach konnej jazdy. W wieku kilkunastu lat przeniosła się do prestiżowej szkoły dla panien w Fermington, gdzie uczyła się dobrych manier, a także zawiłej sztuki konwersacji. W późniejszych latach Jackie poszła na studia, pobierała naukę na kilku uniwersytetach, zarówno w Ameryce, jak i we Francji. Po powrocie do kraju uzyskała tytuł licencjata literatury francuskiej, po czym znalazła pracę w Washington Times-Herald jako tak zwany „fotograf pytający”. J. F. Kennedy Jacqueline i John Kennedy poznali się na przyjęciu w 1952 roku, a pobrali 13 września następnego roku. W wielu wywiadach Jakie opowiadała, jak trudno było jej się wkraść w łaski rodziny Keenedy, ponieważ była przez nich uważana za snobkę. Jednakże cała rodzina bardzo szybko przekonała się, jaką inteligentna i oddana mężowi kobietą jest Jacqueline i ją zaakceptowała. Po ślubie młodzi przenieśli się do Wirginii, gdzie w 1956 roku urodziło się ich pierwsze dziecko, córka Arabella, która niedługo potem zmarła. Ta tragedia na jakiś czas rozdzieliła Jackie i Johna. Po kilku miesiącach od tego momentu, kiedy media coraz częściej donosiły o rzekomych romansach senatora, podobno obie rodziny spotkały się i przedyskutowały sprawę. Zagrożono Johnowi i zakazano romansów. Wkrótce potem na świat przyszła kolejna córka Kennedych, Caroline, a potem, w roku 1960 pierwszy syn, John Jr. W roku 1963 Jackie urodziła kolejnego syna, Patricka, który niestety zmarł dwa dni po przyjściu na świat. Pierwsza Dama W tym samym roku, 3 stycznia senator Kennedy ogłosił swoją kandydaturę na prezydenta i rozpoczął swoją kampanię, w której niestety, ze względów zdrowotnych spowodowanych trudną ciążą, Jackie nie wzięła większego udziału. 8 listopada ogłoszono wyniki wyborów, Kennedy został nowym prezydentem USA. Jackie była jedną z najmłodszych pierwszych dam, dlatego media nieustannie się nią interesowały. Mimo że pozwalała się fotografować i udzielała wywiadów, starała się chronić prywatność swoją i dzieci. Tuż po wyborach Jackie poświęciła się renowacji Białego Domu, sprowadziła do niego wiele obrazów i zabytkowych przedmiotów oraz odnowiła te, które już tam były. Postarała się również, o nadanie statusu zabytku całemu budynkowi. To również dzięki niej, już w rok po jej zamieszkaniu w Białym Domu, nakręcono o nim film dokumentalny. Śmierć Johna F. Kennedy’ego Podczas kolejnej kampanii prezydenckiej w roku 1963, starając się o poparcie w wyborach, Kennedy pojechał do Teksasu. W Dallas, podczas przejazdu przez miasto, John został trzy razy postrzelony, co niestety mimo natychmiastowej reakcji odpowiednich służb, skończyło się jego śmiercią. Podczas wypadku, kiedy ciało prezydenta opadało na kolana Jackie, miała ona na sobie różowy komplet od Chanel (tak naprawdę uszyty w salonie Chez Ninon, przez irlandzką emigrantkę), który został pobrudzony krwią. W tym samym stroju pokazała się również później, po wypadku. Zaproponowano jej zmianę stroju, jednak odmówiła, powiedziała, że chce żeby wszyscy zobaczyli co zrobiono jej Jackowi. Strój przeszedł do historii, córka Jackie, Caroline, w roku 2003 przekazała kostium nowojorskiemu muzeum, zastrzegając, że może on zostać pokazany szerszej publiczności dopiero po 100 latach. Toczka i rękawiczek nigdy jednak nie odnaleziono. Od dnia wypadku do dnia pogrzebu dziennikarze śledzili każdy krok Jacqueline, która mimo żałoby zawsze wyglądała elegancko i godnie. Śmierć Pięć lat po śmierci Johna F. Kennedy’ego, Jackie ponownie wyszła za mąż, za miliardera Aristotelisa Onassisa, małżeństwo to nie było jednak szczęśliwe. W roku 1975, tuż przed rozwodem, Jacqueline po raz kolejny została wdową. Po śmierci swojego drugiego męża, Jackie przeniosła się do Nowego Yorku i podjęła pracę w znanym wydawnictwie „Doubleday”. W roku 1994 wykryto u niej nowotwór układu chłonnego. Kilka miesięcy później, po ciężkiej walce z chorobą, 19 maja, Jacqueline Kennedy Onassis zmarła w swoim domu, podczas snu, w otoczeniu rodziny i przyjaciół. Została pochowana na cmentarzu w Arlington, u boku męża i dwójki dzieci. Styl Jackie Kennedy Miliony amerykańskich kobiet naśladowało styl Jackie Kennedy, która jako pierwsza dama, była pod ciągłą obserwacją mediów, ale także społeczeństwa, które bardzo szybko zachwyciło się prostym i eleganckim stylem Jacqueline. Wprowadzone przez nią innowacje do dzisiaj są inspiracją dla płci pięknej na całym świecie. Warto zaznaczyć, że Jacqueline ubierała się zazwyczaj tylko w stroje szyte przez Amerykanów, mimo że dość często były one kopią projektów zagranicznych, znanych domów mody, np. paryskich. Po latach, Karl Lagerfeld, w jednym z wywiadów przyznał, że Jackie nosiła również prawdziwe stroje Chanel, jednak kupowała je dla niej jej siostra. Główne motto, które przyświecało Kennedy podczas wyboru ubrań to: „mniej znaczy więcej”. Zestaw, który nosiła na co dzień, to sukienka z płaszczem zrobionym z tego samego materiału lub kostium z rozszerzaną spódnicą za kolana i krótkim, eleganckim żakietem, zazwyczaj pozbawionym klap, z rękawami trzy czwarte i półokrągłym dekoltem. Innowacją, którą Jackie wprowadziła w świecie mody, był brak falbanek i zbędnych ozdób towarzyszącym np. sukienkom, a także grube ramiączka. Każda kolejna Pierwsza dama starała się dorównać Jacqueline Kennedy, jednak tylko jej styl i jej dokonania są do dzisiaj tak często wspominane i pamiętane. Inne wpisy z tej kategorii Życiorys zawodowy / CV to pierwszy etap kontaktu z pracodawcą. Czy zostaniemy zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną? Dużo zależy od tego jak przygotujemy nasze CV. Wśród dziesiątek dokumentów aplikacyjnych przesłanych przez kandydatów są dokumenty przygotowane z brakiem profesjonalizmu i to pod względem formy i treści. Pomimo tego, że o standardach przygotowania dokumentów aplikacyjnych napisano już bardzo wiele, a kandydaci nadal robią te same błędy. Chcesz aby Twoje CV zostało zauważone, aby było atrakcyjne i czytelne dla pracodawcy, skorzystaj z poniższych wskazówek. Prezentujemy najczęstsze błędy jakie popełniają kandydaci podczas pisania CV: 1. Forma - nieczytelny i niestaranny dokument Forma dokumentu jest równorzędnie istotna co jego treść, wygląd CV natychmiast zwraca na siebie uwagę. Przykład: dokument na pierwszy rzut oka jest nieczytelny nie widać podziału na działy (brak wyrazistej struktury): Edukacja, Doświadczenie zawodowe, Dodatkowe Umiejętności, itd. cały tekst jest zlany w jedną całość, lub też w drugą stronę w dokumencie jest znaczny przerost formy, CV napisane jest kilkoma kolorami bądź stylami. Przykład dobrze sformatowanego dokumentu, CV napisano przy użyciu kreatora, ten i więcej szablonów na darmowy kreator CV. 2. Błędy - ortografia, błędy stylistyczne W dokumentach aplikacyjnych unikamy jakichkolwiek błędów ortograficznych, stylistycznych i literówek itp. Błędy w dokumencie mogą sugerować dla pracodawcy że jesteśmy osobą niedokładną bądź/i osobą z dużymi brakami w edukacji podstawowej. 3. Nieprecyzyjne informacje Informacje, jakie zawierają w dokumencie kandydaci na ogół są zbyt obszerne i tym samym nieprecyzyjne, np. znajomości obsługi komputera bez podania jakich aplikacji/programów to dotyczy i jaki stopień zaawansowania. Podobnie jest z językami obcymi, dodatkowymi umiejętnościami - pracodawca oczekuje od nas konkretnych i precyzyjnych informacji, a taką informacją może być cel zawodowy. 4. Odwrócona chronologia Edukacja i Doświadczenie Zawodowe - informacje zamieszczamy w odwróconej chronologii - w rubrykach takich jak "Doświadczenie Zawodowe" rozpoczynamy od informacji najbardziej aktualnych i kolejno zamieszczamy informacje cofając się w czasie. 5. Zdjęcie W USA czy UK to element który nie obowiązuje a wręcz jest zakazany, natomiast w Polsce to nadal ważny punkt w CV. Odpowiednia fotografia pomaga w kreowaniu dobrego wizerunku. Odpowiednia? Co to oznacza? To zdjęcie w stylu biznesowym, unikaj skanowania zdjęć z z dowodu osobistego czy legitymacji, na fotografii do CV warto się uśmiechnąć (pogodna twarz na neutralnym tle, zdjęcie dobrej jakości). Zobacz więcej - zdjęcie w CV. 6. Klauzula w CV Nasza zgoda na przetwarzanie danych osobowych w procesie rekrutacji powinna być nieodzowną częścią naszego CV, brak klauzuli może być przyczyną do odrzucenia naszej aplikacji. 7. Poziom znajomości Języków Jak prawidłowo opisać nasz poziom znajomości języków obcy w CV? - więcej informacji znajdziesz tutaj. Komentarze 2021-04-14 Taki tamI tak się trafi niedouczony kierownik działu który będzie decydował o tym czy osoba z większymi kwalifikacjami od niego samego ma pracować pod jego kierownictwem. Nie to nie przejdzie przecież tamten może mu zagrozić w przyszłości i przejąć jego stery. 2021-04-12 MatiTak na logikę pierwsze wrażenie to 2-3 sekundy, co za tym idzie najważniejsza jest czytelność dokumentu, wyraźne oddzielenie poszczególnych sekcji, świetna fotografia kandydata. Na górze soczyste podsumowanie zawodowe bądź jasno określony cel zawodowy, w doświadczeniu nazwy stanowisk pogrubioną czcionką, najbardziej istotne informacje powinny być na górze każdej sekcji. Co do długości dokumentu, jedna strona, dwie strony pod warunkiem że bardzo wymagające stanowisko. 2021-04-03 OlekNajważniejsze jest dobre pierwsze wrażenie jakie zrobi CV na czytelniku. Jak nie ma wrażenia, to szanse na dopuszczenie takiego kandydata do rozmowy kwalifikacyjnej są minimalne. Dlaczego? Otóż teraz mamy rynek pracodawcy, zazwyczaj w odpowiedzi na ofertę pracy, na biurko pracodawcy trafia nawet kilkadziesiąt lepiej i gorzej wyglądających życiorysów. I to właśnie wtedy zaczyna się pierwszy etap selekcji, który ma na celu ograniczenie liczby kandydatów w zależności od wagi informacji zawartych w otrzymanych dokumentach. Co może odczytać z CV doświadczony HR-owiec? Z całą pewnością przyjrzy się tzw. dobrym i złym znakom! Zacznijmy od "dobrych znaków", do nich zaliczamy zwroty które prezentują kluczowe osiągnięcia, głównie w obszarach utożsamianych z kryteriami sukcesu. Są to podpowiedzi dla rekrutującego, które argumentują już na początkowym etapie, za i przeciw, czy warto dalej rozpatrywać daną kandydaturę. A tu lista przykładowych dobrych znaków, które obrazują istotna osiągnięcia zawodowe kandydata: # metodyczne dążenie do celu i zdecydowanie - kandydat powinien pokazać, że nie boi się obowiązków zawodowych, które są poza granicami znanych mu, standardowych zadań które realizował na podobnym stanowisku. # pasja i cele - bardzo dobrze, jeżeli z CV kandydata bezpośrednio wynika, że praca i stanowisko o które się ubiega, jest spójne z jego aspiracjami i tym samym stanowi oczywisty (nie wymuszony) krok na ścieżce ku wyznaczonemu celowi w jego karierze zawodowej. Czas pracodawcy jest bardzo cenny, dlatego jeżeli w CV kandydata jest zbyt dużo niedopowiedzeń, czytaj złych znaków, które warto wyjaśnić, rekruter może odrzucić takie CV już na początku rekrutacji. Za złe znaki mogą być odebrane: # ogólna niechlujność, brak przejrzystości i czytelności dokumentu zachwiana odwrócona chronologia, błędy stylistyczne i ortograficzne. # niewyjaśnione długie przerwy w życiorysie, chodzi o rubrykę edukacja i doświadczenie zawodowe. # nadużywanie określeń jak "wiedza o", "orientowanie się w", "znajomość w". Takimi zwrotami nad wyraz często posługują się kandydaci, którym brak rzeczywistych umiejętności i doświadczenia. # informacje które są niespójne i względem siebie są sprzeczne. 2021-03-23 KRKTylko plik PDF, nie wszyscy używają Worda, znam osobiście osobę z HR która przegląda CV w swoim smartphone. Czyta tylko te które są w wyżej wymienionym formacie PDF. 2021-03-11 PatiPrzypomina mi się historia jak na stanowisko grafika DPD kandydatka przysłała swoje CV napisane w notatniku, plik był zapisany do formatu TXT. Oczywiście nie było tam mowy o fotografii bo w plik TXT nie pozwala na dodanie zdjęcia czy jakiekolwiek formatowanie tekstu po za tym że można dodać nową linię. Oczywiście taka forma dokumentu dyskwalifikuje kandydata.

jak nie popełniać błędów ortograficznych